สาเหตุของปัญหาการคลอดบุตรที่ไม่ทราบสาเหตุ อาจเกี่ยวข้องกับช่วงเวลาของการปฏิสนธิ โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงเวลาของการมีเพศสัมพันธ์หรือไม่? (เวลา SCS = AOs − 365 ชั่วโมง ± 12–24 ชั่วโมง)

จังหวะเวลาของการปฏิสนธิสามารถเป็นตัวแปรอิสระที่ควรศึกษาในแง่ของผลลัพธ์ของการตั้งครรภ์และทารกแรกเกิดได้หรือไม่? เพื่อจุดประสงค์นี้ SCS จึงเสนอตัวแปรเวลาที่กำหนดไว้ล่วงหน้าและเฉพาะบุคคล

การสังเกตการณ์ของ SCS เป็นเวลา 29 ปี ชี้ให้เห็นว่าระยะเวลาตั้งแต่การปฏิสนธิจนถึงการคลอดอยู่ที่ประมาณ 260 วัน สมมติฐานที่แม่นยำกว่าที่ออสมาน ยิลดิซ ต้องการให้มีการทดสอบอย่างอิสระคือ ความเสี่ยงของผลลัพธ์ที่ไม่พึงประสงค์อาจเพิ่มขึ้นตามระยะเวลาที่ยาวนานขึ้น และระยะเวลาที่เกิน 266 วันอาจไม่เหมาะสมกับการคลอดบุตรที่มีชีวิตรอด

คำถามข้อที่ 2 เป็นอิสระจากคำถามข้อที่ 1 การตรวจสอบการสังเกตการณ์ 260 วันไม่ได้หมายความว่าสูตรเวลา SCS นั้นถูกต้องโดยอัตโนมัติ

ระบบสืบพันธุ์เพศหญิงไม่ได้อยู่ในสภาวะทางสรีรวิทยาเดียวกันตลอดรอบเดือน โครงสร้างของฮอร์โมน อุณหภูมิร่างกายพื้นฐาน และลักษณะของมูกปากมดลูกสามารถเปลี่ยนแปลงได้ในช่วงใกล้ตกไข่ คำถามที่สามของ SCS คือ ช่วงเวลา SCS ที่คำนวณไว้ล่วงหน้าทางคณิตศาสตร์นั้น สอดคล้องกับตัวชี้วัดภาวะเจริญพันธุ์ที่วัดได้หรือไม่

สมมติฐานกลไกของ SCS

สมมติฐานเกี่ยวกับกลไก ซึ่งมาจากข้อสังเกตของ Osman Yıldız ชี้ให้เห็นว่า การเปลี่ยนแปลงความเหมาะสมของสภาพแวดล้อมในปากมดลูกและระบบสืบพันธุ์ต่อการเคลื่อนที่ การอยู่รอด และการคัดเลือกของอสุจิตลอดวงจร อาจส่งผลกระทบไม่เพียงแต่ต่อโอกาสในการปฏิสนธิเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผลทางชีววิทยาของช่วงเวลาในการปฏิสนธิด้วย กลไกนี้ยังไม่ได้รับการพิสูจน์

สภาพแวดล้อมของปากมดลูกในช่วงเวลา SCS แตกต่างจากช่วงเวลาอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัดหรือไม่ ในแง่ของการผ่าน การอยู่รอด หรือการคัดเลือกของอสุจิ? ถ้าเป็นเช่นนั้น ความแตกต่างนี้เกี่ยวข้องกับโอกาสในการตั้งครรภ์เพียงอย่างเดียว หรือเกี่ยวข้องกับผลลัพธ์ของการตั้งครรภ์และทารกแรกเกิดด้วยหรือไม่?